Ο Francis Crick Harry Compton , (8 Ιουνίου 1916 έως 1928 Ιουλίου 2004) ήταν ένας Άγγλος μοριακός βιολόγος, βιοφυσικός και νευρολόγος, που έγινε γνωστός για τη συνανακάλυψη της δομής του μορίου του DNA το 1953. Στον Crick, τον Watson και τον Maurice Wilkins απονεμήθηκε το 1962 το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας – Ιατρικής » για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με τη μοριακή δομή των νουκλεϊκών οξέων και τη σημασία της για τη μεταφορά πληροφοριών σε έμψυχο υλικό».
Ο Crick ήταν ένας σημαντικός θεωρητικός μοριακός βιολόγος και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έρευνα που αφορά την αποκάλυψη του γενετικού κώδικα. Είναι ευρέως γνωστός για τη χρήση του όρου «κεντρικό δόγμα» για να συνοψίσει την ιδέα ότι η ροή των γενετικών πληροφοριών στα κύτταρα είναι ουσιαστικά μονόδρομος, από το DNA στο RNA σε πρωτεΐνη.
Κατά το υπόλοιπο της καριέρας του, κατείχε την έδρα του JW Kieckhefer. Διακρίθηκε ως Καθηγητής Έρευνας του Ινστιτούτου Salk για τις βιολογικές μελέτες στη Λα Χόγια της Καλιφόρνια. Στη μετέπειτα έρευνά του, επικεντρώνεται στη θεωρητική νευρο-βιολογία και προσπαθεί να προωθήσει την επιστημονική μελέτη της ανθρώπινης συνείδησης. Παρέμεινε ένας γνήσιος ερευνητής μέχρι και το θάνατό του, «επιμελούνταν ένα χειρόγραφο στο κρεβάτι του θανάτου του, ένας επιστήμονας μέχρι το πικρό τέλος», σύμφωνα με τον Christof Koch.
Ο James Dewey Watson, (γεν. 6 Απριλίου 1928) είναι ένας Αμερικανός μοριακός βιολόγος, γενετιστής και ζωολόγος, που συν-ανακάλυψε τη δομή του DNA το 1953 με τον Francis Crick . Στον Watson, τον Crick και τον Maurice Wilkins απονεμήθηκε το 1962 το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας – Ιατρικής » για τις ανακαλύψεις τους σχετικά με τη μοριακή δομή των νουκλεϊκών οξέων και τη σημασία της για τη μεταφορά πληροφοριών σε έμψυχο υλικό » .
Μετά από τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο ( BS , 1947) και το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα (PhD., 1950 ), έκανε μεταδιδακτορική έρευνα στην χημεία με το βιοχημικό Herman Kalckar στην Κοπεγχάγη. Ο Watson εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Cavendish Laboratory του Κέιμπριτζ στην Αγγλία, όπου και συναντήθηκε για πρώτη φορά με το μελλοντικό του συνεργάτη και φίλο τον Francis Crick .
Από το 1956 έως 1976, ο Watson ήταν στο Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, στην προώθηση της έρευνας στον τομέα της μοριακής βιολογίας .
Από το 1968 ο Watson υπηρέτησε ως διευθυντής του Cold Spring Harbor Laboratory (CSHL) στο Long Island της Νέας Υόρκης, επεκτείνοντας σημαντικά το επίπεδο της χρηματοδότησης και της έρευνας. Στο CSHL μετατόπισε την έρευνά του και έδωσε έμφαση στη μελέτη του καρκίνου, σε συνδυασμό καθιστώντας το ένα παγκόσμιο κέντρο έρευνας στη μοριακή βιολογία. Το 1994, ξεκίνησε τη θητεία του ως πρόεδρος και υπηρέτησε για 10 χρόνια. Στη συνέχεια διορίστηκε πρύτανης, υπηρετώντας μέχρι το 2007 .
James Dewey Watson, KBE, ForMemRS (born April 6, 1928), is an American molecular biologist, geneticist and zoologist, best known as a co-discoverer of the structure of DNA in 1953 with Francis Crick. Watson, Crick, and Maurice Wilkins were awarded the 1962 Nobel Prize in Physiology or Medicine “for their discoveries concerning the molecular structure of nucleic acids and its significance for information transfer in living material”.
After studies at the University of Chicago (B.S., 1947) and Indiana University (Ph.D., 1950), did postdoctoral research to absorb chemistry with the biochemist Herman Kalckar in Copenhagen, Watson worked at the University of Cambridge’s Cavendish Laboratory in England, where he first met his future collaborator and friend Francis Crick.
From 1956 to 1976, Watson was on the faculty of the Harvard University Biology Department, promoting research in molecular biology.
From 1968 Watson served as director of Cold Spring Harbor Laboratory (CSHL) on Long Island, New York, greatly expanding its level of funding and research. At CSHL, he shifted his research emphasis to the study of cancer, along with making it a world leading research center in molecular biology. In 1994, he started as president and served for 10 years. He was then appointed chancellor, serving until 2007.
